Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Logowanie
logo do druku
 
Kwartalnik Studia z Polityki Publicznej/Public Policy Studies : Nr 4 (28) 2020
Kwartalnik Studia z Polityki Publicznej/Public Policy Studies
 

 Nr 4 (28) 2020

 

Jan Misiuna, Marta Pachocka

Introduction



Joanna Modrzejewska-Leśniewska

Afghan migrants in Iran in modern times

Afgańscy migranci w Iranie. Sytuacja współczesna

Abstract

For many decades Iran was a destination of economic immigration for Afghans. There, they could earn money to provide for their families at home. Since the Soviet intervention in Afghanistan in 1979, Iran also became a place of refuge for some 3 million Afghans. Their situation was changing according to the changes in the internal and international position of Iran. Sometimes the Iranian authorities were sympathetic; other times they were fiercely unsympathetic and keen to remove the Afghan "guests." So, the Afghans in Iran could not be sure how long they would be allowed to stay there, if the Iranians would be willing to support them, and if they would have work to provide for their families. This state of uncertainty of the Afghan community was worsened by an outbreak of the COVID-19 pandemic. Both the Iranian and Afghan healthcare systems are unable to effectively deal with the problem. And the economic collapse in Iran affected primarily the foreigners there of whatever stance, in this particular case, the Afghans. The main aim of the article is to present the changing and unstable situation of Afghans in Iran in recent years. The analysis covers areas such as their legal status, education, family life, or the right to work. It also takes into account, to a limited extent, the internal situation of Iran, which undoubtedly influenced the situation of Afghan migrants. Based on the analysis of the available materials, it can be concluded that the position of the Afghans in Iran was and is strongly dependent on the situation of Iran and the good or bad will of the Iranian authorities. At the same time, due to the complicated situation in Afghanistan, Afghan migrants find themselves in a hopeless situation and are "doomed" to stay in Iran.

Keywords: Afghanistan, Iran, migration

JEL Classification Codes: F22, O15, R23

Streszczenie

Od dziesięcioleci Iran był dla Afgańczyków państwem zapewniającym miejsce pracy. To właśnie tutaj Afgańczycy znajdowali możliwość zarobienia pieniędzy, za które byli w stanie utrzymać swoje rodziny w kraju. Od chwili radzieckiej interwencji w Afganistanie w 1979 r. Iran stał się również miejscem schronienia dla około 3 mln afgańskich uchodźców. Sytuacja afgańskich pracowników i uchodźców ulegała zmianie w zależności od sytuacji wewnętrznej, jak i międzynarodowej Iranu. Stosunek irańskich władz do nich bywał przychylny, by wkrótce zmienić się radykalnie w stronę niechęci i prób pozbycia się afgańskich "gości". Tym samym Afgańczycy w Iranie nie mogli być pewni, jak długo będą mieli prawo tam przebywać, na jaką pomoc ze strony Irańczyków liczyć oraz czy nadal będą mieć pracę pozwalającą im utrzymać rodziny. Stan niepewności społeczności afgańskiej jeszcze bardziej pogłębił wybuch pandemii COVID-19, gdyż ani irański, ani afgański system opieki zdrowotnej nie są w stanie sobie z nią poradzić, a wobec załamania gospodarczego w Iranie pierwszymi ofiarami stali się cudzoziemcy niezależnie od ich statusu - również Afgańczycy. Głównym celem artykułu jest przedstawienie zmieniającej się i niepewnej sytuacji Afgańczyków w Iranie w ostatnich latach. Analiza dotyczy takich obszarów, jak: status prawny, edukacja, życie rodzinne czy też prawo do pracy. Uwzględniono tutaj także, oczywiście w ograniczonym zakresie, sytuację wewnętrzną Iranu, która niewątpliwie wpływała na położenie afgańskich emigrantów. Na podstawie przeprowadzonej analizy dostępnych materiałów można stwierdzić, że położenie Afgańczyków w Iranie było i jest bardzo mocno uzależnione od sytuacji Iranu i dobrej lub złej woli irańskich władz. Jednocześnie, ze względu na skomplikowaną sytuację Afganistanu, afgańscy emigranci znajdują się w sytuacji bez wyjścia i są "skazani" na pobyt w Iranie.

Słowa kluczowe: Afganistan, Iran, migracja

Kody klasyfikacji JEL: F22, O15, R23

DOI: 10.33119/KSzPP/2020.4.1


Iga Kleszczyńska

The humanitarian crisis of Venezuela and international response to its regional migration implications

Kryzys humanitarny Wenezueli i reakcja środowiska międzynarodowego na implikacje związane z problemem migracji regionalnej

Abstract

The aim of this paper is to analyze the dimension of the humanitarian crisis of Venezuela, with a particular emphasis on the importance of regional migration problems and the involvement of the international community. The article consists of an introduction that focuses on the background of the current migration crisis, especially in terms of substantive and methodological assumptions and the theoretical perspective. Then, the article focuses on analyzing two major research areas: a) the main social, economic, and political causes of the Venezuelan migration crisis; the effects and causes of the crisis for both the Venezuelan economy and the security of the Latin American region; and b) the involvement of the international community, with a particular emphasis on the activities of the European Union, the United Nations, Latin American governments and the United States. Hence, the hypothesis indicates that the problem concerning the migration crisis of Venezuela is both caused by and deepens further socio-economic problems of the country, causing a feedback effect. The article is prepared based on an institutional and legal method (analysis of selected initiatives and the shape of public policies supporting the problem of the refugee crisis of Venezuela); systemic (analysis of the impact of the migration crisis on regional security in Latin America); content analysis (in particular documents and statutes of international organizations and governments); descriptive statistics method (analysis of statistical data related to the scale of the economic crisis of Venezuela and the population affected by the refugee problem). The results of the article indicate that the possibilities of handling the migration crisis are still limited due to the lack of coordination of the actions of the Venezuelan government and international organizations.

Keywords: Venezuelan humanitarian crisis, Nicolas Maduro, Hugo Chavez, Venezuelan refugee crisis, international relations in Latin America

JEL Classification Codes: H70, H75, H76, H72

Streszczenie

Celem niniejszego artykułu jest analiza kryzysu humanitarnego Wenezueli ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia problemów migracji regionalnej i zaangażowania społeczności międzynarodowej. Wstęp do rozważań koncentruje się na preludium obecnego kryzysu uchodźczego oraz na głównych założeniach merytoryczno-metodologicznych. Następnie skupiono się na dwóch głównych obszarach badawczych: a) najważniejszych społecznych, gospodarczych oraz politycznych przyczynach kryzysu migracyjnego Wenezueli, b) zaangażowaniu społeczności międzynarodowej w problemy migracyjne Wenezueli ze szczególnym uwzględnieniem działań Unii Europejskiej, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Organizacji Państw Amerykańskich, rządów państw Ameryki Łacińskiej oraz Stanów Zjednoczonych. Biorąc pod uwagę wskazane założenia, hipoteza artykułu wskazuje, że kryzys migracyjny Wenezueli zarówno jest spowodowany kryzysem humanitarnym państwa, jak i pogłębia go, wywołując efekt sprzężenia zwrotnego. W artykule zastosowano metody: instytucjonalno-prawną, systemową, analizę treści oraz metodę statystyki opisowej.

Słowa kluczowe: kryzys humanitarny Wenezueli, Nicolas Maduro, Hugo Chavez, kryzys uchodźczy Wenezueli, stosunki międzynarodowe w Ameryce Łacińskiej

Kody klasyfikacji JEL: H70, H75, H76, H72

DOI: 10.33119/KSzPP/2020.4.2


Maksymilian Jabłecki

Bumpy roads of the posted Europe: Issues of principles of conferral of competences and subsidiarity in the light of the Posted Workers Directive of the European Parliament and of the Council 2018/957

Wyboiste drogi delegowanej Europy - zagadnienia zasad przekazywania kompetencji i subsydiarności w świetle Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957

Abstract

The aim of the study is to analyze if the subsidiarity principle in the context of the legal solutions introduced by the Directive of the European Parliament and of the Council 2018/957 amending Directive 96/71 concerning the posting of employees in the framework of the provision of services should be considered justified and proportionate. The arguments presented will show the opinion that the subsidiarity principle is one of the basic rules for conducting economic policy in the European Union. On this basis, it will be investigated whether policy powers should be delegated to the lowest possible level of government, close to the citizens concerned by the policy, unless there are undeniable benefits to running it at a higher level in closer policy coordination. It should be considered if the European Commission proposal pursues a purpose other than the declared one and thus, violates the principle of proportionality. It will be proved that smart and clear rules are needed that are adapted to the rapidly growing mobility of EU businesses and citizens, which will prevent the progressive loss of competitiveness of the EU market, while accelerating social convergence and preventing illegal activities affecting intra-EU migrant workers. The issues mentioned above and the conclusions may lead, according to the author, to the reflection on the importance of the fact that the division of competences between the Member States and the EU institutions is ultimately a political decision that arises in the context of a conflict of interest and indicates that economic analyses can only provide arguments for or against policy centralization. Furthermore, it should be noted that the integration is a dynamic process, and therefore, the results of the analysis regarding the justification for the application of the subsidiarity principle may lead to divergent assessments by the Member States, as the conditions of the functioning of economies are rapidly changing.

Keywords: subsidiarity, conferral of competences, posted workers, Directive 2018/957, subsidiarity principle, EU migrant workers, EU Law, public policy

JEL Classification Codes: K00, K31, L38, K33

Streszczenie

Celem badania jest analiza, czy zasady przekazywania kompetencji i subsydiarności w kontekście rozwiązań prawnych wprowadzonych Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 zmieniającą Dyrektywę 96/71 dotyczącą delegowania pracowników należy uznać za uzasadnione i proporcjonalne. Przedstawione argumenty wykazują, że zasada subsydiarności jest jedną z podstawowych zasad prowadzenia polityki gospodarczej w Unii Europejskiej. Na tej podstawie zbadano, czy uprawnienia polityczne powinny być delegowane na najniższy możliwy szczebel władzy zbliżony do obywateli, których dotyczy polityka - chyba że istnieją niezaprzeczalne korzyści z prowadzenia jej na wyższym szczeblu przy ściślejszej koordynacji. Należy rozważyć, czy propozycja Komisji Europejskiej ma inny cel niż deklarowany, a tym samym, czy narusza ona zasadę proporcjonalności. Udowodniono, że potrzebne są inteligentne i jasne przepisy dostosowane do szybko rosnącej mobilności przedsiębiorstw i obywateli UE, które zapobiegną postępującej utracie konkurencyjności rynku UE, przyśpieszą konwergencję społeczną i uniemożliwią nielegalną działalność szarej strefy wpływającej na sytuację pracowników migrujących wewnątrz UE. Powyższe kwestie i wnioski mogą, zdaniem autora, skłaniać do refleksji nad wagą tego, że podział kompetencji między państwami członkowskimi a instytucjami unijnymi jest ostatecznie decyzją polityczną, która pojawia się w kontekście konfliktu interesów, i wskazują, że analizy ekonomiczne mogą jedynie dostarczyć argumentów za lub przeciw centralizacji polityki. Ponadto należy podkreślić, że integracja jest procesem dynamicznym, dlatego wyniki analiz dotyczących uzasadnienia stosowania zasady subsydiarności mogą prowadzić do rozbieżnych ocen przez zainteresowane Państwa Członkowskie w czasie, w którym dynamicznie zmieniają się warunki funkcjonowania gospodarek.

Słowa kluczowe: subsydiarność, przekazywanie kompetencji, pracownicy delegowani, Dyrektywa 2018/957, zasada pomocniczości, migrujący pracownicy UE, prawo UE, polityka publiczna

Kody klasyfikacji JEL: K00, K31, L38, K33

DOI: 10.33119/KSzPP/2020.4.3


Jolanta Szymańska, Patryk Kugiel

Development aid as a tool of the EU's migration policy

Pomoc rozwojowa jako narzędzie polityki migracyjnej UE

Abstract

Since the refugee crisis of 2015, the European Union's institutions and EU Member States' governments have strengthened policies to manage better migration flows and protect the EU's external borders. In the external dimension, the Union implemented a wide variety of economic, political, and deterrence measures to regain control over migratory flows. Although development cooperation was declared one of the important tools for addressing root causes of migration, the externalization of migration management to neighboring transit countries became the main pillar of the anti-crisis strategy. Although this policy enabled to reduce essentially the number of irregular arrivals in Europe, it cannot be considered as a long-term solution. To be better prepared for migration challenges of the future, the EU should rethink its development cooperation with the origin and transit countries and include both forced and economic migrants in its comprehensive response. Aid can be a useful tool for the EU if it is used to manage rather than to stop migration.

Keywords: migration, development aid, European Union, crisis, borders

JEL Classification Codes: F22, D72, D78, K37

Streszczenie

Od czasu kryzysu uchodźczego z 2015 r. instytucje UE i rządy państw członkowskich wzmocniły działania na rzecz lepszego zarządzania migracją oraz ochrony zewnętrznych granic UE. W wymiarze zewnętrznym Unia zastosowała wiele różnych środków gospodarczych i politycznych, a także rozwiązań o charakterze odstraszającym, aby odzyskać kontrolę nad przepływami migracyjnymi. Chociaż współpraca na rzecz rozwoju została uznana za jedno z ważnych narzędzi eliminowania pierwotnych przyczyn migracji, to eksternalizacja zarządzania migracją do krajów tranzytowych stała się głównym filarem strategii antykryzysowej. Choć polityka ta pozwoliła zasadniczo zmniejszyć liczbę nielegalnych przekroczeń europejskiej granicy, nie można jej traktować jako rozwiązania długoterminowego. Aby lepiej się przygotować na wyzwania migracyjne w przyszłości, UE powinna przemyśleć współpracę na rzecz rozwoju z krajami pochodzenia i tranzytu oraz włączyć do swojej strategii zarówno działania wobec migrantów przymusowych, jak i ekonomicznych. Pomoc rozwojowa może być przydatnym narzędziem dla UE, jeżeli będzie wykorzystywana raczej do zarządzania niż do blokowania migracji.

Słowa kluczowe: migracja, pomoc rozwojowa, Unia Europejska, kryzys, granice

Kody klasyfikacji JEL: F22, D72, D78, K37

DOI: 10.33119/KSzPP/2020.4.4


Piotr Teodorowski

Migration dissensus among tweeters at #BrexitDay

Spór migracyjny wśród użytkowników Twittera na #BrexitDay

Abstract

Liberal states simultaneously pursue policies of encouraging and controlling (un)desired immigration. Forces of representative democracy, nationhood, constitutionalism, and capitalism - each call for a distinct migration strategy. Previous research focusing on attitudes towards migration used quantitative methods examining values and perceptions that influence people's opinions. Still, it did not explore the diversity and complexity of sentiments. This paper aims to provide a more nuanced perspective based on tweets on and around the last day of the British membership in the European Union (31 January 2020). Data were collected using NCapture - a web-browser extension that downloaded tweets with hashtags #Brexit, #BrexitDay, and #BrexitEve, and imported them directly to NVivo. Seven batches of tweets were captured on 30-31 January and 1, 7-10 February; extracting 250,095 published between 23 January and 10 February. All retweets, duplicates, non-English tweets, and spam were removed, leaving 888 tweets for the analysis. The dataset was coded twice, assigning sentiments towards Brexit as positive (n = 203), negative (n = 586), or neutral (n = 99), and using inductive thematic analysis. The findings showed the division of discourse on migration was more complicated than merely in favor and against immigration. Interestingly, they also exhibited the shift in the British debate from benefits and drawbacks of immigration to the reciprocity of migration policies in the future relations between the United Kingdom and the European Union.

Keywords: Brexit, migration, public opinion, Twitter, UK

JEL Classification Codes: F22, J6, O15, Z1, Z18

Streszczenie

Państwa liberalne prowadzą politykę zachęcania do imigracji i jednocześnie kontrolowania jej. Demokracja reprezentatywna, państwo narodowe, konstytucjonalizm i kapitalizm - każdy z tych systemów wymaga konkretnej strategii migracyjnej. Poprzednie badania skupiały się na postawach wobec migracji, wykorzystywały metody ilościowe, których celem było analizowanie wartości i percepcji wpływających na opinie społeczeństwa. Stąd różnorodność i złożoność nastrojów społecznych jest mniej znana. Artykuł ma na celu przedstawienie perspektyw opartych na tweetach w ostatnim dniu (i okolicach) członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej (31stycznia 2020 r.). Dane zebrano za pomocą NCapture - rozszerzenia przeglądarki internetowej, które pobierało tweety z hashtagami #Brexit, #BrexitDay i #BrexitEve i importowało je bezpośrednio do NVivo. Siedmiokrotnie przechwycono tweety w dniach 30-31stycznia i 1, 7-10 lutego; zbierając 250 095 tweetów opublikowanych między 23 stycznia a 10 lutego. Wszystkie retweety, duplikaty, tweety w jęz. innym niż angielski i spam zostały usunięte; pozostawiono 888 tweetów do analizy. Tweety zostały zakodowane dwukrotnie; stosunek do brexitu zakodowano jako pozytywny (n = 203), negatywny (n = 586) lub neutralny (n = 99). Przeprowadzono również analizę tematyczną. Wyniki pokazały, że podział dyskursu na temat migracji był bardziej skomplikowany niż tylko debata "za" i "przeciw" imigracji. Co ciekawe wyniki wskazują także na przesunięcie się granicy w brytyjskiej debacie migracyjnej od rozważania korzyści i wad imigracji po przyszłe, dwustronne zasady migracji między Wielką Brytanią a Unią Europejską.

Słowa kluczowe: brexit, migracja, opinia publiczna, Twitter, Zjednoczone Królestwo

Kody klasyfikacji JEL: F22, J6, O15, Z1, Z18

DOI: 10.33119/KSzPP/2020.4.5


Diego Caballero Velez, Ekaterina Krapivnitskaya

The EU migration policy securitization process: From a domestic to a foreign dimension

Proces sekurytyzacji polityki migracyjnej UE. Od wymiaru wewnętrznego do międzynarodowego

Abstract

This article addresses the foreign policy strategies of the European Union (EU) after the 2015 refugee crisis. It investigates to what extent the EU migration policy is part of the European foreign policy. The paper outlines that the migration policy was not prepared for collective action failure at the domestic level, and, in order to overcome it, it is transferred to the external dimension of the EU. It argues that migration, previously considered being part of the state's domestic affairs, transformed from an issue of domestic policy to the foreign one. Thus, the authors study the interconnection between migration and security as a key element for understanding this "foreignization" process. The development of close cooperation with third countries in the field of migration regulation has become one of the priorities of the overall migration policy of the European Union. However, the EU has not gained much success, and the migration crisis even more clearly indicated the need to develop an external dimension to the management of migration processes, but in a more pragmatic approach that would ensure the EU's security interests. The basis for the external dimension of EU migration policy is relations with third countries and linking development assistance with security and border protection issues. The paper analyses EU parliamentary debates before and after the 2015 refugee crisis; by doing so, the interconnection between migration and security is assessed, leading to a further understanding of the EU migration "foreignization process".

Keywords: EU migration policy, refugee crisis, migration, EU external dimension, foreignization

JEL Classification Codes: K37, F22, F55

Streszczenie

Artykuł poświęcony jest strategiom polityki zagranicznej Unii Europejskiej (UE) po kryzysie uchodźczym 2015 r., a jego celem jest zbadanie, do jakiego stopnia polityka migracyjna UE jest częścią europejskiej polityki zagranicznej. Wskazano, że polityka migracyjna w wymiarze wewnętrznym nie została przygotowana na nieskuteczność wspólnego działania. Aby tę nieskuteczność przełamać, zdecydowano o przeniesieniu polityki migracyjnej do wymiaru zewnętrznego UE. Tym samym postuluje się, aby migracje, które wcześniej uznawano za domenę polityki wewnętrznej państw członkowskich, z problemu polityki wewnętrznej stały się problemem polityki zagranicznej. W związku z tym autorzy badają wzajemne powiązania między migracjami a bezpieczeństwem jako kluczowym elementem zrozumienia tego procesu "zagranicznienia". Rozwój bliskiej współpracy z państwami trzecimi w obszarze regulacji dotyczącej migracji stał się jednym z priorytetów w całej polityce migracyjnej Unii Europejskiej, jednak nie odnotowała ona na tym polu większych sukcesów. Zarazem kryzys migracyjny jeszcze wyraźniej wskazał na konieczność rozwoju wymiaru zewnętrznego zarządzania procesem migracji, lecz tym razem zastosowano bardziej pragmatyczne podejście gwarantujące zabezpieczenie interesów UE w zakresie bezpieczeństwa. Podstawą zewnętrznego wymiaru europejskiej polityki migracyjnej są stosunki z państwami trzecimi i powiązanie pomocy rozwojowej z kwestiami bezpieczeństwa i ochrony granic. W artykule analizowane są debaty w Parlamencie Europejskim, które toczyły się przed i po kryzysie uchodźczym 2015 r., co służy ocenie powiązania kwestii migracyjnych i bezpieczeństwa, tym samym pogłębiając rozumienie procesu "zagranicznienia" europejskiej polityki migracyjnej.

Słowa kluczowe: polityka migracyjna EU, kryzys uchodźczy, migracja, wymiar zewnętrzny UE, "zagranicznienie"

Kody klasyfikacji JEL: K37, F22, F55

DOI: 10.33119/KSzPP/2020.4.6


Salvatore Francesco Pio Barilla, Alberto Pellicano

The treatment of irregular migrants during COVID-19: A comparative analysis of Italian and Portuguese responses

Stosunek do nieregularnych imigrantów w czasie pandemii COVID-19. Analiza porównawcza podejść włoskiego i portugalskiego

Abstract

The aim of the article is to compare two emergency migration legislation adopted in Italy and Portugal. The article attempts to prove the link between integration and law, analyzing the different approaches of Italy and Portugal to the policy problem during the COVID-19 pandemic. As two of the Southern EU Member States with different views on immigration policies, Italy and Portugal represent an interesting case study to investigate. The article benefits from an interdisciplinary approach, addressing the issue, combining both the legal and political literature. Ultimately, the article tries to assess if the current measures are in line with the regularization policies that have been adopted in the past decade. The main finding is that both states tend to pass emergency legislation favoring migrants and granting them equal access to healthcare during the COVID-19 pandemic, assessing the link between law and integration. Further empirical research is desirable.

Keywords: migration, Italy, Portugal, COVID-19, law, integration

JEL Classification Codes: K37, I180, I390

Streszczenie

Celem artykułu jest porównanie nadzwyczajnego prawa imigracyjnego przyjętego we Włoszech i Portugalii. W artykule podjęto próbę wskazania zależności między integracją a prawem, opierając się na analizie włoskiego i portugalskiego podejścia do polityki imigracyjnej w czasie pandemii COVID-19. Włochy i Portugalia, dwa południowe państwa członkowskie UE o różnych podejściach do polityki imigracyjnej, stanowią ciekawy problem badawczy. Zastosowano interdyscyplinarne podejście badawcze, które umożliwia wypełnienie celu postawionego przez autorów na podstawie literatury prawnej i politologicznej. W artykule podjęto także próbę oceny, czy obecnie stosowane środki wpisują się w politykę regularyzacji, wdrażaną od dekady. Oceniając powiązania między prawem a integracją, uznano, że w obu państwach zostały przyjęte nadzwyczajne regulacje sprzyjające imigrantom i gwarantujące im równy dostęp do opieki zdrowotnej w czasie pandemii. Wskazane jest prowadzenie dalszych badań empirycznych.

Słowa kluczowe: migracja, Włochy, Portugalia, COVID-19, prawo, integracja

Kody klasyfikacji JEL: K37, I180, I390

DOI: 10.33119/KSzPP/2020.4.7

 
 
call-for-papers.png 
 
 

 Open Journal Systems