Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Nawiguj w górę
Logowanie
 

 15 lat członkostwa Polski na rynku wewnętrznym UE: więcej czy mniej integracji?

 
Rynek wewnętrzny jest jednym z największych osiągnięć Unii Europejskiej. Jego utworzenie zwiększyło znacząco korzyści ekonomiczne konsumentów i przedsiębiorców dzięki czterem traktatowym „wolnościom”: swobodzie przepływu towarów, usług, jak też kapitału i osób.
 
Zwiększona konkurencja na poszerzonym rynku wewnętrznym UE po 2004 r., wzmocniona przez skutki silnego kryzysu gospodarczego i finansowego lat 2008-2010, zintensyfikowała tendencje protekcjonistyczne. W rezultacie, rynki krajowe w ramach UE stały się bardziej zdezintegrowane i podzielone, oferując tym samym mniej korzyści dla wszystkich uczestników rynku wewnętrznego.
 
Wiele studiów pokazuje, że głębsza liberalizacja transgranicznego przepływu towarów i usług byłaby kołem napędowym wzrostu gospodarczego UE i odpowiedzią na nowe możliwości i wyzwania wynikające z globalizacji, serwityzacji oraz digitalizacji. Dyskusja na temat potrzeby wyeliminowania istniejących barier toczy się od lat. Jak dotąd, jednak, rynek wewnętrzny pozostaje w wielu dziedzinach wciąż bardziej „dyskutowanym projektem” niż „prawdziwie jednolitym rynkiem”.
 
15 lat po uzyskaniu członkostwa w UE jest sprawą niezwykle istotną, by zweryfikować gdzie Polska się obecnie znajduje w procesie integracji europejskiej i czy potrzebuje więcej czy mniej integracji, włączając w to konwergencję ekonomiczną i społeczną na rynku wewnętrznym.
 
W celu przedyskutowania tych kwestii członkowie panelu ustosunkują się m.in. do następujących pytań:
  • jak zredukować bariery na rynku wewnętrznym, w szczególności te, które dotyczą świadczenia usług;
  • jak przekonać nową Komisję (która powstanie jesienią 2019 r.) i państwa członkowskie, że rynek wewnętrzny UE potrzebuje, zamiast frazesów o jego znaczeniu, silnych zobowiązań i konkretnych decyzji o eliminacji narodowych barier w handlu wewnątrzunijnym;
  • jaką rolę powinna pełnić polityką rządowa, w tym przemysłowa oraz pomocy publicznej, by skuteczniej sprostać starym i nowym wyzwaniom.